|
 Abdelhaq Jermoumi (35) is op zijn derde vanuit Oujda, in het noordoosten van Marokko, naar Nederland verhuisd. Hij woont sinds die tijd in Leiden, waar hij na het VWO enkele jaren rechten studeerde. Abdelhaq werkt als accountmanager en zit ondermeer in het bestuur van de Ittihaad (eenheid) moskee in Noord-Leiden en is lid van de medezeggenschapsraad (MR) van de Jenaplanschool waar zijn zoon van vijf op zit.
Zijn vrouw is na hun huwelijk vanuit Marokko naar Nederland geëmigreerd en werkt in de administratieve dienst. Ik sprak met hem over zijn waarden en identiteit voor mijn onderzoek “Niet alleen Allah” in een brasserie in Leiden.
Waar draait het in jouw leven om? Wat is voor jou van waarde?
“Om een goed mens te zijn, om nuttig te zijn voor je naaste en voor de samenleving. Wij zijn door God op deze aarde neergezet. Naast het leven heb je ook je gezondheid en kwaliteiten gekregen en daar moet je wat mee doen.”
Zijn dat waarden die je meegekregen hebt in je opvoeding of speelt het feit dat je in Nederland bent opgegroeid ook een rol?
“Van mijn ouders heb ik vooral meegekregen dat je positief in het leven moet staan. Verder wilden ze dat wij het beter zouden krijgen dan zij. Bovendien onderstreepten ze met hoe ze leefden dat je een goed en eerlijk mens moet zijn.
Ook is het bepalend geweest dat ik op de kleuter- en de lagere school alleen maar Nederlandse vrienden had. Het was de tijd dat er in Nederland nog heel positief werd gedacht over de komst van buitenlanders. Dat positieve gevoel heb ik altijd vastgehouden.
Eveneens heeft Nederland me het belang van rechtvaardigheid, of zeg solidariteit, meegegeven. Het idee dat je het recht hebt om je te ontplooien en dat de samenleving je daarin ondersteunt.”
Met welke personen, organisatie, ideologie, levensbeschouwing of religie voel je je het meest verbonden of word je door geïnspireerd?
“Ik ben een overtuigd en praktiserend moslim, maar wel een moslim in Nederland. Ik probeer zo goed mogelijk de voorschriften van de islam te volgen: zoals vijf keer per dag bidden en vasten tijdens de ramadan. Maar bij dat overtuigd moslim zijn hoort ook dat ik goed ben voor mijn naaste en dat ik mezelf ontplooi. Je moet gebruik maken van de aan jou door Allah gegeven talenten. Maar ik doe dit alles wel heel bewust in de Nederlandse context, mijn context.“
Hoe heeft dat proces van verbondenheid met de islam zich voltrokken?
“Ik heb me altijd wel verbonden gevoeld met de islam, maar toen ik jong was praktiseerde ik het geloof minder. Zo ging ik bijvoorbeeld vrijwel nooit naar de moskee. En op de voetbalclub douchte ik zonder onderbroek net als Nederlandse jongens. Maar 9/11 heeft me als het ware een spiegel voorgehouden, evenals de moord in 2004 op Theo van Gogh door een moslim van Nederlandse bodem. Net als de aanslagen in de VS en de moordaanslag in Amsterdam heel ingrijpend waren voor autochtone Nederlanders, waren die ook ingrijpend voor migranten met een moslimachtergrond. We werden er voortdurend van beticht dezelfde religie aan te hangen en dus dezelfde ideeën als de daders te hebben. Al die opmerkingen, het voortdurend onderwerp van gesprek zijn als moslim in televisieprogramma’s en in columns, dat moest ik een plaats geven. Ik ben in 2004 getrouwd, duidelijk ook met het idee dat ik moest bijdragen aan een betere wereld. Dat ik moest laten zien dat je als moslim prima in de Nederlandse samenleving kunt functioneren.
Zo ben ik geleidelijk aan door toedoen van een vriend bij de Ittihaadmoskee in Leiden-Noord betrokken geraakt. Het bestuur bestond vooral uit eerste generatie Marokkanen. Ze hadden plannen voor de bouw van een nieuwe moskee, maar het vlotte maar niet. Ze hadden geen idee hoe ze het aan moesten pakken.
Inmiddels is de bouw van de nieuwe moskee gestart. De waardering voor wat wij jongeren doen in het moskeebestuur is enorm. Maar ik koppel mijn moskeewerk wel aan mijn Nederlandse zakelijkheid en doelmatigheid. De moskee moet als een bedrijf gerund worden. Het is meer dan een gebedshuis. Het heeft ook een sociale en maatschappelijke rol te vervullen. Het doel moet zijn dat we mensen weerbaarder maken. Dat ze beter kunnen functioneren in de Nederlandse samenleving.”
Zijn het jouw waarden die je leven zin geven?
“God ziet dit leven hier op aarde als het tijdelijke leven. Ik krijg de kans door de manier waarop ik mijn leven invul om een zo goed mogelijke plek in het hiernamaals, in het paradijs te verwerven. Dat gaat met horten en stoten, met vallen en opstaan.”
En hoe zit dat met je daadkracht?
“Mijn daadkracht wordt niet zozeer gestuurd door mijn geloof. Ik ben me er bewust van wat hier in Nederland als mens van me wordt verwacht. Ik krijg kansen en die behoor ik te grijpen. Daardoor kan ik me ontwikkelen, kan ik werken en voor mezelf zorgen.”
Zijn je waarden ook gekoppeld aan de doelstellingen in jouw leven?
“Ik vind het heel belangrijk dat mijn kind(eren) later op mij terug kunnen vallen. Dat ze niet eerst zelf geld hoeven te verdienen voordat ze iets moois kunnen kopen. Ik wil niet dat ze opgroeien zoals wij met ouders die in de schoonmaak werkten of die van een uitkering moesten zien rond te komen. Ik wil vooruit.“
Brengt het feit dat je in meerdere werelden leeft je wel eens in verwarring over wat je kernwaarden zijn?
“Soms is het verwarrend. Heel veel positieve zaken in Nederland zou ik kunnen vergelijken met zaken waarvoor ook de islam zich sterk maakt, zoals rechtvaardigheid of solidariteit. Maar dat doe ik niet omdat als ik daar het etiket islam op plak het als negatief wordt opgevat.
Mensen in de voetbalclub waarin ik actief ben, noemen me een bruggenbouwer. In de contacten die ik met jongeren heb motiveer ik hen om iets van hun leven te maken. Dat zijn voor mij waarden die ik met mijn geloof verbind, maar ik draag dat niet als zodanig uit. Dat vind ik wel eens jammer omdat ik zo het mooie en praktische van de islam niet kan tonen.”
Zijn er beslissende momenten in je leven geweest waarbij jouw waarden een cruciale rol hebben gespeeld?
“Ik was denk ik zestien jaar en voetbalde als A-junior. Het was tijdens de ramadan en de wedstrijd eindigde aan het einde van de middag. Ik had ongelooflijke dorst. Ik viel bijna flauw. Bovendien was ik de enige Marokkaan in de kantine, dus wie zou me zien als ik wat dronk. Ik twijfelde, maar uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Achteraf vind ik dat sterk van mezelf en ik weet dat ook mijn Nederlandse vrienden hier respect voor hadden.”
Er wordt de laatste tijd veel gepraat over de islamitische identiteit van migranten met een moslimachtergrond in Nederland. Hoe zou jij jezelf omschrijven?
“Ik twijfel niet over wie ik ben: een Nederlandse moslims van Marokkaanse afkomst. Ik weet perfect hoe ik me in Nederland moet gedragen. Ik kan me heel goed in beide werelden bewegen. Maar als het er op aan komt weet ik meer van Nederland dan van Marokko.”
Als je je waarden zou visualiseren, wat komt dan bij je op?
“Ik denk dat Meneer de Uil dichtbij mijn waarden staat. Eerlijk, rechtvaardig en wijs. Hahaha.”
Bron: Maroc.nl
 |
RSS feed Commentaar
