|
 Midden jaren ’90 spraken mijn broer en ik over waarden die we belangrijk vonden. Terloops wees ik hem ook op de risicio’s van alcohol. “Dat denk je alleen omdat je moslim bent geworden”, riep hij. Mijn antwoord leidde voor ons allebei tot een nieuw bewustzijn. Ik zei: “Nee, ik ben moslim geworden omdat ik dat al vond!”
Deze korte anekdote illustreert hoe mensen vaak denken dat moslims zich uitsluitend laten bepalen door de wens van Allah. De werkelijkheid is anders.Vanmorgen las ik bijvoorbeeld op Facebook dat het merendeel van mijn vriendinnen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond bij het afwassen altijd een scheutje chloor aan het afwasmiddel toevoegt. Ik ken hen als zeer bewuste vrouwen als het gaat om het milieu, gezondheid en andere maatschappelijke thema’s. Bovendien zijn veel van hen praktiserend moslim en een belangrijk aspect van het zogenoemde islamitische rechtmeesterschap is juist dat we goed voor het milieu zorgen.
Toen ik daar iets over opmerkte, antwoordde een van hen: “Ik ben het 100% met je eens. Ik ben ook echt heel bewust met het milieu bezig. Ik vind dat zeker een belangrijke taak voor ons moslims en ik weet ook dat chloor slecht is voor het milieu. Maar de noodzaak van een scheutje bleekwater in het afwaswater is een van de dingen die er te diep is ‘ingeslagen’ vroeger.”
Ook al is het de droom van veel moslims om zich zoveel mogelijk door islamitische waarden te laten leiden, net als bij andere mensen spelen ook bij hen andere factoren een belangrijke rol in het dagelijkse leven. Persoonlijke omstandigheden en ontwikkeling. Uiteenlopende impulsen van buitenaf.
In de gesprekken voor ‘Moslima’s. Emancipatie achter de dijken’ komt dit ook tot uitdrukking. Een van de geïnterviewden, Farida Pattisahusiwa, zei: “Als mijn kleindochter en ik samen op een gebedskleedje bidden, laat ik haar een smeekbede lezen. Dat doet ze heel serieus. Laatst zei ze: ‘En nu is het weer een feestdag…’ Ik dacht ‘een feestdag?’ Toen ging ze verder, ze zei Pinksteren of Pasen, dat herinner ik me niet goed. Ze sloot af met : ‘maar feesten worden door de mensen gemaakt en er is maar één God! En sommigen noemen u Allah en sommigen noemen U God! Echt een meisje van deze samenleving.”
Alle vrouwen in mijn boek zijn rasechte bruggenbouwers. Sinds moslims, de islam, Marokkanen, allochtonen etc. steeds heviger bekritiseerd worden, constateer ik echter ook een groeiende behoefte onder veel moslims om zich duidelijker als moslim te manifesteren. De reacties op de recente verkiezingsuitslagen (24 zetels voor de PVV) maken vooral duidelijk dat veel moslims zichzelf als ‘echt Nederlands’ zien, en met opgeheven hoofd uit het hoekje van de ‘ongewenste Ander’ treden.
Deze maand vinden allerlei bijeenkomsten plaats om te praten over de vraag hoe de zichtbare en onzichtbare aanwezigheid van moslims en islam acceptabeler kan worden gemaakt bij die relatief grote groep Nederlanders die daar veel moeite mee heeft. De felheid waarmee door verschillende partijen gesproken wordt, zou er wel eens op kunnen duiden dat we het hoogtepunt van de confrontatie naderen. De komende tijd zal de inzet van iedereen die zich hierbij betrokken voelt, dan ook hard nodig zijn om deze kennelijk noodzakelijke fase tot een constructief einde te brengen.
Ceylan Pektas-Weber werkt momenteel aan een nieuw boek waarin ze een aantal vrouwelijke moslimintellectuelen uit allerlei landen bij het Nederlandse publiek introduceert.
 |
RSS feed Commentaar
